Í tilefni af því að í dag eru liðin 40 ár frá upphafi gossins á Heimaey tók ég þessa mynd ófrjálsri hendi, enda mjög táknræn fyrir það eins og ég sá gosið. Já, ég sá, þó svo að ég hafi ekki verið einn þeirra sem flúðu Vestmannaeyjar, enda hafði aldrei komið þangað fyrir utan smá viðveru þegar ég fór að skoða Surtseyjargosið 10 árum áður, þá sá ég gosið svona. Já gosið hafði ýmsar afleiðingar fyrir mig, t.d. má segja að fyrrverandi konunni minni hafi gosið til mín, því við hittumst rúmum mánuði eftir gosið og úr varð 27 ára hjónaband og tvö börn og þrjú barnabörn.

Raunar áður en ég hitti kvonfangið æxluðstu hlutir þannig að þegar bátar fóru að hrúast að landi með búslóðir, ýmist til Þorlákshafnar, Grindavíkur, Keflavíkur eða Reykjavíkur voru víða opnaðar móttökustöðvar þar sem haldið var utan um búslóðirnar og eyjamenn gátu komið og fundið það sem þeir áttu. Í slíkri stöð í Keflavík var ég fljótt gerður að einskonar umsjónarmanni. Síðan þegar þeir kafla lauk og ég hafði hitt konuna, fórum við nokkrum sinnum til Eyja þar sem við fengum undanþágu vegna tengsla hennar við eyjarnar og í framhaldi af því eyddi ég sumarfríi mínu í að moka ösku og vera aðstoðarmaður á lóðsbátunum þegar verið var að laga vatnsleiðsluna. Á þessum tíma sá ég kirkjuna stundum í svipuðu ljósi og myndin sýnir.